HSP: terug naar mezelf

Als klein meisje was ik rustig. Ik viel niet op.
In de klas was ik stil, misschien wel té stil.
Ik hoorde vaak dat ik “meer voor mezelf moest opkomen.” Maar dat was lastig, want ik voelde zoveel. Ik voelde wat anderen voelden. Ik zag de kinderen die niet gekozen werden, die alleen zaten. En ik snapte het. Hun gevoelens raakten iets in mij, en vaak zocht ik juist hén op. Omdat ik wist hoe het voelde.

Als ik me op mijn gemak voelde, kwam er een andere kant naar boven.
Dan was ik gezellig, met grapjes en fantasie. Ik had hele verhalen en werelden in mijn hoofd met mijn barbies, daardoor kon ik heel goed alleen spelen. Ook speelde ik graag buiten, op de skeelers of met de bal tegen de muur gooien. Ook dit deed ik vaak alleen. Hier kwam ik tot mezelf, even niet hoeven nadenken.

Maar ook toen al hield ik rekening met anderen. Ik kon aan iemands gezicht aflezen wat ze vonden, wat ze nodig hadden en daar paste ik me op aan. Ik leerde al vroeg: als ik het iedereen naar de zin maak, blijft het veilig.
Alleen… ik vergat daarbij mezelf een beetje.

Pas op mijn 17e hoorde ik voor het eerst over hooggevoeligheid. En ineens viel alles op z’n plek.
Dat kleine meisje was niet raar. Niet té stil. Niet té gevoelig. Ze was gewoon… ik.
En ik ben haar weer stukje bij beetje aan het terugvinden.